Bałtyjski bóg, personifikacja nieba (Debess). Ma dwóch synów Dieva deli. Zwany „ojcem” (tevs), „Władcą Nieba” (Diviriks) i „Bogiem Bogów” (Dievu Dievs), jest panem wszystkich innych bóstw. Czuwa nad zachowaniem rytmu, ładu, prawa kosmicznego. Słońce Saule i Księżyc Meness są jego oczami, którymi dogląda całości świata. Tęcza lub kometa jest jego lukiem (dievo lankas), rózgą, ogonem (dievo rykśte). Zwany jest siewcą i ogrodnikiem, od niego bowiem zależy płodność ziemi (- Żemyna). Był dawcą dobrobytu i powodzenia gospodarczego. Czuwał nad przygotowaniem sakralnego napoju – piwa alus. Często też ludowe pieśni (dainy) ukazywały go pijanego na wzór – Indry. Świętem D. był dzień początku roku, święto wiosny, Pergrubia. Przybywa na nie razem z Zemyne. Prawd, kult D. został wyparty przez bardziej aktywnego boga gromu i burzy Perkunasa.
DIMPIMEKUG – w mitach sumeryjskich pisarz podziemnej krainy Kur. Dary składają mu m. in. król Urnammu oraz Gilgamesz.

DIONE (gr. Dione)

W mit. greckiej córka Uranosa i Gai lub Okeanosa i Tethys. W Epirze jeszcze w epoce hellenistycznej
rzymskiej uważano ją za małżonkę Zeusa (Dione to żeńska forma imienia Zeus), z którą miał córkę Afrodytę. Wg innej tradycji, D. (jako jedna z Plejad) była żoną Tantala, z którym miała syna Pelopsa i córkę Niobe. Najlepiej potwierdzony jest kult D. w Epirze (zwłaszcza w mieście Ambrakia) oraz na pobliskiej wyspie Korkirze.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *