Ważna bogini italska (potem rzymska), już w VI w. p.n.e. identyfikowana z grecką Artemidą. D. była boginią dzikiej natury, opiekunką kobiet (zwłaszcza w czasie połogu), polowania i Księżyca (zob. też Luna). Najstarsze i najbardziej znane centrum kultu D. znajdowało się w Górach Albańskich (na pd.-wsch. od Rzymu) w miejscowości Arycja koło Alba Longi (dziś Castel Gandolfo), gdzie znajdowały się gaj bogini oraz jezioro Nemi (stąd przydomek D. Nemorensis). W gaju tym kapłanem D., noszącym tytuł rex Nemorensis, mógł zostać tylko zbiegły niewolnik, który w rytualnym pojedynku zabił swojego poprzednika. D. Nemorensis opiekowała się Związkiem Latyńskim. Drugie ważne centrum tej bogini było na górze Tifata koło Kapui (stąd przydomek D. Tifatina). W Rzymie pierwszą świątynię D. (na Awentynie) miał zbudować legendarny król Serwiusz Tuliusz (578-534 p.n.e.), a następne wzniesiono jej w późniejszych wiekach (w pobliżu Eskwilinu oraz przy cyrku Flaminiusza). Ważne uroczystości ku czci D. obchodzono w idy sierpniowe (13 VIII), w dniu poświęcenia sanktuarium na Awentynie. W kulcie D. widać ślady dawnych ofiar ludzkich.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *