Postać biblijna, ostatni z tzw. proroków większych. Wg przypisywanej mu księgi (pochodzącej z II w. p.n.e.), D. wywodził się z pokolenia Judy. Wzięty do niewoli w czasie pierwszego najazdu Nabuchodonozora II na Jerozolimę (605 r. p.n.e.) był wraz z trzema innymi młodzieńcami z możnych rodów kształcony na dworze królewskim w piśmie i mowie babilońskiej. Pełnił też wysokie funkcje w pałacu aż do pierwszych lat panowania Cyrusa w Babilonie (od 538 r. p.n.e.). Odznaczał się darem wyjaśniania snów. Obronił Zuzannę niewinnie oskarżoną przez starców
o cudzołóstwo, zdemaskował kapłanów Bela. Za wierność religii izraelskiej został wrzucony do jamy lwów, a jego towarzysze do pieca ognistego. Wszyscy jednak zostali cudownie ocaleni.
DANU, Dana (irl. dop. Danann) – w mit. irlandzkiej matka bogów z Tuatha De Danann. D. reprezentuje ziemię, jest identyfikowana z Anu, a czasami nawet utożsamiana z Brigit. W średniowiecznej literaturze walijskiej matka rodziny mitycznych czarowników jest nazywana Don, co sugeruje jej podobieństwo do D.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *