Bóstwo panteonu japońskiego o charakterze syn- kretycznym, jeden z „siedmiu bogów szczęścia” ( shichifukujin), bóg szczęścia, bogactwa i dobrobytu, patron kupców i ludzi interesu. Główne cechy postaci zostały przejęte od hinduistycznego bóstwa opiekuńczego Mahakali („Wielki Czas”) W Japonii utożsamiony został z rodzimym, shintoistycznym Okuninushim. Kult D. w Japonii – początkowo jako opiekuna klasztorów buddyjskich – został upowszechniony w IX w. przez sekty tendai i shingon i pierw, szerzył się jedynie wśród mnichów buddyjskich. D. stał się popularny wśród ludu dopiero później dzięki utożsamieniu Mahakali z Okuninushim. D. wyobrażany jest w Japonii jako uśmiechnięty potężny mężczyzna siedzący lub stojący na 2 workach ryżu i z trzecim workiem zarzuconym na plecy. W ubiorze przypomina często japońskiego wieśniaka. W prawej ręce trzyma drewniany lub złoty młotek zwany „młotkiem szczęścia” (symbol bogactwa), natomiast palce lewej dłoni ma ułożone w figę (figa to symbol aktu płciowego). W ikonografii przedstawiany jest często w towarzystwie – Ebisu (np. jako ojciec i syn, bracia albo nawet mąż i żona). Równolegle do tych przedstawień rozwinęło się wprowadzone przez sektę tendai wyobrażenie tzw. „D. o Trzech Twarzach”, pokazujące grupę składającą się z 3 bóstw: pośrodku, po lewej stronie Benzaiten, po prawej Bishamonten. Inna trójca bóstw, w której również występuje D., to: Marishiten, Bishamonten i D. W tym przypadku D. wyobrażony jest jako trzygłowy osobnik, stojący na 2 workach ryżu lub na galopującym dziku. Największą i najpopularniejszą świątynią D. jest Izumo-taisha.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *