W mit. irańskiej personifikacja religii i moralności. Po śmierci ukazuje się na moście Czinwat każdej duszy – bądź jako piękna kobieta, bądź jako wstrętna starucha. Na pytanie: „kim jesteś?”, odpowiada – „Jestem twoją d.” Jest więc jednocześnie sądzoną i tą, która osądza. DAFNE – (gr. Dafne – „Laur”, Wawrzyn”) – w mit. greckiej nimfa, córka Gai i Penejosa (bóg tesalskiej rzeki) lub Ladona (bóg arkadyjskiej rzeki). Uciekając przed zakochanym w niej Apol- lonem, poprosiła swego ojca o ratunek, a ten zamienił ją w drzewo wawrzynu. Dlatego laur stał się odtąd ulubioną rośliną Apollona.

DAG (sisl. Dagr – „Dzień”)

W mit. Germanów pn. 1. bóstwo będące uosobieniem dziennej jasności, syn Nott i Dellinga; jeździł po niebie wozem ciągnionym przez rumaka o imieniu Skinfaksi („Lśniącogrzywy”), 2. brat – Sigrun, zabójca Helgiego (2). DAGAN (akad., ugar.), Dagon (hebr. dagón – „zboże”, później od dag – „ryba”) – bóstwo czczone od III tysiącl. p.n.e. nad środk. Eufratem, a potem w Mezopotamii i Syrii. D. był bogiem wojny, urodzaju, wyroczni, a jako bóstwo najwyższe władcą kraju. W III tysiącl. o kulcie D. mówią teksty z Ebli i Mari w pn. Syrii oraz napisy – Sargona z Agade (ok. 2340-2284 r. p.n.e.). Oprócz Ebli i Mari ośrodkiem jego kultu było miasto Terka, położone także nad środk. Eufratem. W tekstach ugaryckich (XIV w. p.n.e.) Baal uchodzi za syna D. W tekstach z El-Amarna z tego samego okresu D. pojawia się w imionach teoforycznych. Pod imieniem Dagon bóg ten pojawia się na terenie Palestyny, o czym świadczy miejscowość Bet Dagon (hebr. Bet Dagón – „Dom, Świątynia D.”). Świątynię miał też D. w Aszdod na terytorium Filistynów. Na hellenistycznych monetach i rzeźbach z nadmorskich miast Palestyny D. ma postać człowieka-ryby, co świadczy o zaniku świadomości pierwotnej etymologii imienia D.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *