W mit. inkaskiej (yauyańskiej) bóg nazywany „duszą świata”, na którego postać złożyły się co najmniej różne bóstwa, – Con i Viracocha. W mitach pojawia się jako potężny bóg wędrujący po świecie w przebraniu nędzarza. Zapłodnił w cudowny sposób dumną Cauillakę, a następnie podążył za nią i ich wspólnym synem na zach., w kierunku morza. C. V. wzywano przed rozpoczęciem każdej trudnej pracy, rzucając na ziemię liście koki. Szczególną czcią otaczali go tkacze.
CYKLOPI (gr. kyklopes) – w mit. greckiej synowie Uranosa i Gai, jednoocy olbrzymi o wielkiej sile. Było ich 3: Brontes, Steropes i Arges. Uwięzieni w Tartarze przez Uranosa, a potem także przez Kronosa, zostali uwolnieni przez Zeusa i pomogli mu w walce z Kronosem i – tytanami. To oni wykuli dla Zeusa pioruny i błyskawice, a Posejdonowi ofiarowali trójząb. Wg innej wersji, c. to lud, który wzniósł umocnienia z ogromnych bloków skalnych (np. w Tirynsie i Mykenach). Stąd termin „mury cyklopie”.

CZANGALOZ

W mit. i leg. albańskich najmłodszy, ale zarazem najmądrzejszy z trzech braci. Dzięki odwadze i przebiegłości zwyciężył pożerające ludzi jednookie monstrum, za co w nagrodę dostał córkę króla za żonę. CZARKI (orm. „złe”) – w mit. ormiańskiej ogólne określenie złych duchów. Wierzono, że istnieje ich bardzo dużo (np. Szwot – duch zimy; Szidark – duch, którego uderzenie sprowadza na człowieka szaleństwo; Ajsy – duchy wichrów). Cz. nazywano także pół zwierzęce pół ludzkie złe duchy, których nogi przypominały nogi koźle z piętami odwróconymi do przodu. Często utożsamiano cz. z kadżami.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *