W rei. azteckiej jedna z bogiń-matek, zaliczana, podobnie jak – Cihuacoatl i Tlazolteotl, do hipostaz ubóstwionej Ziemi, dającej życie, ale też pożerającej swoje dzieci: rośliny, które sama na świat wydała, i ludzi (zmarłych), których wykarmiła. Wybitnie chtoniczny charakter C., jak i innych azteckich bogiń-matek, nie jest niewątpliwy. Wprawdzie pełniła ona funkcję patronki kwiatów pod imieniem Coatlantonan, ale opiekunami roślin bywały bóstwa nie będące w żadnym razie istotami chtonicznymi (np. Tlaloc czy majański Chac). C., będąc matką 400 synów ( centzon huitznahua) i jednej córki ( Coyolxauhqui), poczęła w cudowny sposób Huitzilopochtliego w czasie odprawiania pokuty na „Wężowej Górze” (Coatepec). Gdy zamiatała, spadł z góry kłębek piór. C. podniosła go i włożyła pod spódnicę, „kładąc na łonie”. Chciała kłębek później wyjąć, ale znikł, a ona stała się brzemienna. Czasem uważano C. także za matkę – Quetzalcoatla (zamiast Chi- malmy) i żonę Mixcoatla. Według jednego z mitów, nigdy nie opuściła Aztlanu, praojczyzny Azteków. Za panowania Montezumy I (1440-1469) mieli jej tam złożyć wizytę wysłannicy z Tenochtitlanu, których przeraziła swoim wyglądem. Najbardziej znane wyobrażenie , słynny monument w kamieniu znajdujący się w Museo Nacional de Antropologia w stolicy Meksyku, jest również przerażające. Na postać bogini składają się 2 potworne węże. Z wężowych ciał spleciona jest też jej spódnica. Na szyi ma kolię z czaszki ludzkiej, odciętych dłoni i serc, a u rąk i nóg szpony i pazury.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *