Jeden z egipskich demiurgów, baraniogłowy bóg z wyspy Elefantyny. Ch. jest twórcą i opiekunem wszystkich stworzeń żywych, projektuje wszelkie funkcje życiowe i dogląda ich. Tworzy ciało każdego człowieka na kole garncarskim, w ciągu 9 miesięcy ciąży. Jako bóg życia związany jest z wodą, a ze względu na swą czynność jest również patronem garncarzy. Na Elefantynie tworzył triadę z Satis i – Anukis, a w Esna – z Satis i Neith. W egipskich teologiach Ch. uważany jest za jeden z całościowych przejawów panenteistycznego bytu, podobnie jak -+ Ptah, Ra, -+ Ozyrys i – Szu, z którymi bywa identyfikowany. CHONSU (eg. Hnsw – „Wędrowiec”) – egipski bóg Księżyca, czczony w Tebach jako syn Amona i Mut. Identyfikowany z – Thotem i z Jah.

CHORDAD zob. Haurwatat.

CHORS (starosłow. Chzrs, prawd, zapoż. z irań. chwarr – „Światłość”) – słowiański bóg o niepewnym, solarnym bądź lunarnym charakterze ( Dadźbóg). Wg Powieści dorocznej, jego posąg stał na kijowskim wzgórzu. Słowo o wyprawie Igora wspomina o kniaziu Wszesławie, który w postaci wilkołaka „nocą wielkiemu Ch. drogę przebiegał”. CHOŚADAM (kecka „Pani Ziemi”) – u Ketów (Syberia) bogini świata podziemnego i władczyni złych duchów. Przedstawiana w postaci staruchy żona niebiańskiego boga – Esia, za zdradę z Księżycem została strącona do Dolnego Świata lub odeszła tam po śmierci syna. Z zemsty zesłała na ludzi choroby i cierpienia, także śmierć, gdyż rozerwała Księżyc na dwoje. Przyczyniła się też do śmierci syna Docha. Heros – Albe pokonał ją i wygnał na wyspę zmarłych na północy. Jej ucieczka wyznaczyła bieg Jeniseju (jego 7 progów nazywa się jej synami, siedmioma Ch.), na niebie zaś dała początek Drodze Mlecznej. Ch. pożera dusze ludzkie (ujwej), po przetrawieniu wprowadza je do łon przyszłych matek. Por. – Ylynta Kotta.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *