W mit. starożytnego Egiptu klasyczni herosi, czyli bohaterowie zrodzeni ze związków bogów ze śmiertelniczkami, w zasadzie nie byli znani. Taka pozycja zastrzeżona była bowiem dla faraona, a Im- hotep był absolutnym wyjątkiem. Rolę tę grają w staroegipskich opowieściach kapłani-lektorzy (cherej hebet), znający stosowne zaklęcia i dokonujący rzeczy cudownych (ożywianie woskowych figurek, przyprawianie uciętych głów, rozdzielanie wód rzeki i stąpanie po suchym dnie, czytanie zapieczętowanych listów, przemienianie się w rozmaite postacie, znajomość przeszłości i przyszłości, itp.). Ostatecznym celem działania mitycznych i legendarnych ch. h. jest zawładnięcie Księgą – Thota zawierającą „słowa mocy”, którymi Pan Wszechrzeczy stworzył i przekształcał świat. Niezależnie od całej otoczki cudowności ch. h. byli realnymi kapłanami należącymi do tzw. „niższego kleru”, których zadaniem było odczytywanie przy obrzędach religijnych stosownych zaklęć i modlitw. Wyobrażano ich zawsze z rolką papirusu w ręku. Inną rolą ch. h. było tworzenie specyficznych mądrości życiowych (sbjt), które uważano za najcenniejsze dziedzictwo kulturowe. Zob: Chaemwese, Dżadżaemanch, Dżedi, – Dżedefhor, Imhotep, – Neferti, Nektanebo, Neneferkap- tah, Ptahhotep, Si-Usire.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *