W mit. greckiej syn Erebu (Podziemia) i Styksu (wg Hezjoda, córka Okeanosa i Tethys). Uważano go za przewoźnika dusz zmarłych, które przeprawiał łodzią na drugi brzeg rzeki zmarłych Styks. Za swoją pracę brał opłatę jednego obola. Dlatego przed pogrzebem wkładano zmarłym do ust wspomnianą monetę. Ch. jedynie sterował łodzią, a zmarli musieli wiosłować. CHARU, Charun – demon etruski zamieszkujący królestwo podziemi. Był demonem śmierci, jej zwiastunem i świadkiem, czasami strażnikiem u wejścia do świata podziemi. Przedstawiano go jako człowieka z haczykowatym nosem, ostrymi uszami i skrzydłami na plecach (lub na głowie). Jego atrybutem był młot na długiej rękojeści symbol śmierci.

CHARYTY (gr. charites)

W mit. greckiej 3 siostry, córki Zeusa i Eurynome (lub – Hery): Eufrosyne („Radość”), Aglaja („Promienna”) i Talia („Kwitnąca”). Były boginiami wdzięku, radości oraz opiekowały się pracami umysłowymi, dziełami sztuki, ucztami i zabawami. Szczególnie czczono je w Orchomenos (Beocja), a w Atenach przy Akropolu odbywały się ich misteria. W sztuce przedstawiano je jako 3 młode nagie kobiety trzymające się za ramiona. Atrybutami ich były: róża, mirt, jabłko i instrumenty muzyczne. Zob. też gracje. CHASCA, Chashka (kech. „Kędzierzawa”) – w mit. inkaskiej bogini świtu, zmierzchu i chmur, patronka panien, zwłaszcza księżniczek, stwórczyni kwiatów polnych, szafarka rosy, którą zsyłała na ziemię, potrząsając włosami.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *