Rzymska bogini związana z kultem -■ Faunusa. W mitach jest jego żoną lub córką, która nie chce mu ulec. Uznawano ją za boginię rolnictwa i zdrowia. W Rzymie miała swoje sanktuarium u stóp Awentynu, gdzie w świętym gaju kobiety i dziewczęta obchodziły co roku misteria ku jej czci. Obrzęd miał charakter agrarny, o czym świadczy wykluczenie z niego mężczyzn. Zob. też – Maja.
BOREASZ (gr. Boreas) – w mit. greckiej jeden z 4 głównych bogów wiatru (wiatru północnego). Był synem Eos i Astrajosa, a jego braćmi byli Zefir i Notos oraz Euros. B. był wiatrem gwałtownym, mroźnym i niebezpiecznym dla żeglarzy, lecz zdrowym. Zamieszkiwać miał Trację, która dla Greków była przysłowiową krainą zimna.

BORTĘ CZINO (mong. Bortę Czino – „Szary Wilk”)

Mongolski praprzodek Czyngiz-chana. Jego imię prawd, związane jest z totemicznym kultem wilka u Turków. Uważany za „Syna Nieba” ( Tengri) B. C. po kłótni ze starszym bratem razem z małżonką Goa Maral („Płowa Łania”) przepłynął jezioro Tengis i osiedlił się u podnóży góry Burchan-chałdun.
BORUTA, Borowy – diabeł z łęczyckich wierzeń ludowych, prawd, pierwotnie nazwa ogólna duchów leśnych mylących drogi podróżnym, wyprowadzających ich na manowce. Zasadniczo jednak B. jest opiekuńczym bóstwem lasu typu wschodniosłowiańskiego Leszego, – Dobrochoczego, często przybierającym postać zwierzęcą (wilk, jeleń), przyjmującym ofiary zostawione pod drzewami. Potem stał się „szlacheckim” diabłem B. ubranym elegancko, jeżdżącym karetą, strzegącym nieprzebranych skarbów w lochach łęczyckiego zamku.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *