Naczelne bóstwo rolniczych kultur neolitycznych o cechach bliskowschodniej Magna Mater. Jej zakres działań stanowi rozwinięcie paleolitycznej Władczyni Zwierzyny ( Potnia Theron), kojarzącej pierwiastek kobiecy z płodnością i obfitością. Jako bóstwo chtoniczne staje się Boginią Śmierci w Życiu, rządzącą wzrastaniem roślin oraz narodzinami i życiem ludzi, a także plonami, śmiercią i zmartwychwstaniem. Objawia się w wielości zmiennych form, których symbolem jest Księżyc: jako Dziewica (sierp), karmiąca Matka (pełnia) i Starucha-Wiedźma (nów) ( Biała Bogini). Istnienie neolitycznej B.-M. potwierdza bogata ikonografia. Z ęatal-Hoyiik (Anatolia) pochodzi posążek otyłej kobiety na lamparcim tronie, rodzącej dziecko i ze stopą na czaszce. Z Arpaczii (Mezopotamia) pochodzą wizerunki kobiety siedzącej w kucki w pozycji rodzenia. W Syrii B.-M. przedstawiana jest w geście ofiarowania światu pokarmu, jako obejmująca dłońmi piersi naga kobieta. B.-M. towarzyszy zwierzę kotowate, lampart w zach., tygrys we wsch. Azji, lew w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Symbolizuje on potęgę B.-M. w jej niszczycielskim aspekcie. Konwencjonalizacja figurek wskazuje na symboliczne traktowanie postaci B.-M., ograniczonej do oczu (odkrycia figurek wotywnych z Tell Brak w Iraku, idole z Los Millares w Hiszpanii), trójkąta łonowego lub rombu, piersi, jako manifestacje magicznej wszechwiedzy B.-M., mocy płodności i żywicielstwa.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *