W chrześcijaństwie pierwsza osoba Trójcy Świętej; wywodzi się ze ST (hebr. Jahwe; El, Elohim) i NT (gr. Theos). Zgodnie z orzeczeniami soborów IV w. (nicejskiego I i konstantynopolitańskiego I) jest pierwszą osobą Trójcy Świętej; w chrześcijańskim Bogu jest jedna natura i 3 osoby: Bóg Ojciec, Syn Boży ( Jezus), Duch Święty. W refleksji religijnej chrystianizmu B. O. jest stworzycielem świata, transcendentnym wobec niego źródłem świętości. Najczęściej wymieniane jego określenia to: wszechmocny, wszechwiedzący, niezmienny. Jest nieograniczony, nieuwarunko- wany, niewysłowiony. W ST zawiera przymierze z ludem wybranym, w NT za pośrednictwem swego Syna, Jezusa Chrystusa, zawiera Nowe Przymierze z ludzkością. Choć można poznać jego istnienie po śladach w stworzeniu lub przez Objawienie, człowiek nie jest w stanie pojąć jego istoty i odmienności. Jest więc tajemnicą, a nazwa „Ojciec” bierze się m.in. z NT i słów Jezusa. W ikonografi zach. chrześcijaństwa przedstawiany początkowo jako „prawica Boża” (manus divina) z palcami złożonymi do błogosławieństwa. Także jako obłok lub słup ognia, od renesansu (i reformacji) jako tetragrammaton – 4 hebrajskie litery JHWH. Od XVII w. pojawia się jako oko wpisane w trójkąt otoczony promieniami. Przedstawienie figuratywne to sędziwy siwowłosy starzec z nimbem dookoła głowy.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *