Dwudziesty ósmy patriarcha tradycji buddyzmu zen, czyli „bezpośredniego przekazu”. Tradycja ta, jak głosi legenda, rozpoczęła się wtedy, gdy Budda, zamiast wygłosić kazanie, podniósł do góry kwiat. Ten gest zrozumiał jedynie Maha Kaśjapa i uzyskał w tym momencie oświecenie, które w podobnie niekonwencjonalny sposób przekazał następcom. B. przybył z Indii do Chin w VI w. i zapoczątkował chińską sektę Ch’an (japoński zen). Słynna jest jego rozmowa z cesarzem Wu, podczas której, w niesłychanie radykalny i paradoksalny sposób, wyłożył rozumienie jednego z najważniejszych terminów filozoficznych buddyzmu mahajany – „pustki”, czyli siunjaty. Uważany jest za twórcę stylów walki związanych z klasztorem Siaolin. Czczony jest też w Japonii pod imieniem Daruma (Bodaidaruma).

BODHISATTWA (sanskr. Bodhisattva – „Oświecona Istota”, jap. bosatsu)

Ideał etyczny i soteriologiczny (zbawczy) buddyzmu północnego (mahajany). Pojęcie b. nie jest jednoznaczne: po pierwsze, jest to ktoś, kto składa ślubowanie niewchodzenia w nirwanę nawet wtedy, kiedy będzie to możliwe. Po drugie, niektórzy b. uznawani są za manifestację oświeconych energii, Buddów. Podobnie jak Buddowie, wielcy b. zostali otoczeni kultem. Najbardziej znani stali się występujący w kulcie w różnych krajach buddyjskich: – Awalokiteś- wara (chin. Kuan in, jap. Kannon) – b. współczucia, Kszitigarbha (jap. Jizo) – opiekun chorych i umierających, Mandżuśri (jap. Monju) b. mądrości, oraz Wadżrapani – b. wielkiej mocy. Każdy z b. związany jest z jednym z 5 Buddów medytacyjnych (Dhjani Buddów), posiadając szczególne właściwości, których źródłem jest szczególny Budda

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *