Pochodząca z epoki brązu postać neolitycznej Bogini-Matki, której kult rozpowszechniony był w przedindoeuropejskiej Europie. Wg R. Gravesa, ośrodkiem kultu B. B. było pelazgijskie Argos, rozpowszechniony był też w Tracji (orgias- tyczny kult bogini Cotys). Oryginalnym jej imieniem mogło być Alfito „Blada”. Miała wiele imion i hipostaz, najistotniejsze były 3, oznaczone kolorami: białym (narodziny i dojrzewanie), czarnym (śmierć i wróżbiarstwo) i czerwonym (wojna i miłość), odpowiadające fazom Księżyca, a także podziałowi roku na 3 części: Lwa, Kozła i Węża. W późniejszej mit. greckiej potrójność B. B. znalazła odzwierciedlenie w postaci Hekate Triteis (Afrodyta-Hekate-Artemida), natomiast w Irlandii – 3 Brygit. Rytuały ku czci B. B. związane były z kolegiami kapłanek zorganizowanymi na świętych wyspach (Ortygia, Leuke, Ogygia) i obejmowały rytualne morderstwo lub kastrację sierpem starego władcy i intronizację nowego na czas roku księżycowego. Kapłanki malowały sobie twarze na biało gipsem, naśladując Księżyc.

BIAŁA DAMA

Występująca w wierzeniach środk. Europy zjawa ukazująca się w zamkach i pałacach, zwłaszcza ruinach. Ma być duchem mieszkanki zamku, zwykle morderczyni, samobójczyni lub niewinnie zamordowanej. Ukazuje się o północy w postaci odzianej na biało kobiety o zasłoniętej twarzy, na murach, baszcie czy w miejscu śmierci. BIAŁOBÓG, Biełobog (słow. Białboh, Belobog – „Biały/Jasny Bóg” lub „Wielki Bóg”) – domniemany bóg dobra Słowian pd. i połabskich, sugerowany przez wzmiankę Helmolda w Kronice Słowian dotyczącą Czernoboga.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *