W mit. Germanów pn. olbrzym, który wraz z żoną przeżył potop będący konsekwencją zabicia Ymira przez pierwszych asów. Schroniwszy się na krańcach świata, owa jedyna ocalała „przedpotopowa” para olbrzymów dała początek nowej generacji tych istot. BERSERKOWIE (sisl. berserkir, l.poj. berserkr – „odziany w skórę niedźwiedzią”) – w tradycji północnogermańskiej wojownicy dokonujący niezwykłych wyczynów w stanie ekstazy, otaczani szczególną opieką Odyna. Szli do walki bez zbroi jak wściekłe psy lub wilki, silni jak niedźwiedzie lub byki, kąsali swe tarcze, zabijali, ale ich samych nie imał się ni ogień, ni żelazo. Typowe dla b. były dwunastoosobowe zespoły (np. 12 synów Arngrima). Przypisywano im zdolność przemieniania się w niedźwiedzie, wilki, czasem byki i identyfikowano z wilkołakami. Metody walki b. są potwierdzone historycznie. Znali je również Germanie pd.

BES (eg. Bs, etymologia nie znana) 

Domowe bóstwo lub życzliwy demon starożytnych Egipcjan opiekujący się rodziną, dziećmi i porodami. Bardzo popularny od czasów Nowego Państwa do Epoki Rzymskiej. Wyobrażany jako pokraczny brodaty karzeł, z lwimi uszami, ogonem, wywieszonym językiem i z ogromnymi genitaliami. Zapewniał prawidłowość wszelkich procesów życiowych, odpędzał złe moce i chronił śpiącego przed koszmarami sennymi. Był także patronem zabaw i muzyki. Pochodzenie B. jest nie znane. W czasach wczesnochrześcijańskich B. uważany był za złośliwego demona straszącego w opuszczonych świątyniach. Słynna była wyrocznia B. w Abydos tłumacząca sny.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *