Bogini panteonu japońskiego, o synkrety- cznym charakterze, zaliczana do zespołu „siedmiu bogów szczęścia” (-+ shichifukujin), opiekunka urody, bogactwa i muzyki, ale także mądrości i wszelkich sztuk, patronka kupców, gejsz i tancerek. Identyfikowana bywa z hinduską Saraswati, boginią retoryki, poezji i muzyki. Jej kult w Japonii przyjął się w poł. VIII w. n.e., a okres największej popularności przypadł na wiek XII n.e. W ikonografii B. przedstawiana jest jako piękna kobieta o niezwykle jasnej karnacji, ubrana w kosztowne stroje, zazwyczaj siedząca na skale, wokół której wije się wąż lub smok. B. jest wyobrażana różnie – z 2, 4 lub z 8 rękami. W każdej z nich trzyma inny symbol buddyjski: miecz, koło, pętlę, czarę, łuk i klucz. Korona na głowie bogini też może przybierać różny kształt – czasem jest to zwinięty feniks, czasem 3 płomienie, a niekiedy korona przedstawia bramę chramu shintois- tycznego torii, pod którą pełznie biały wąż o twarzy starca z bujnymi białymi brwiami. Najczęściej spotykany wizerunek B. przedstawia boginię siedzącą na smoku i grającą na instrumencie biwa. Zwana jest też Damą Białego Węża. Węże w folklorze japońskim są symbolem płodności i kojarzone są z rzekami, morzami, wodą w ogóle, i dlatego B. uważana jest też za bóstwo pomocne w rolnictwie, zapewniające urodzaj, i utożsamiana jest z Ugadamą – shintoistycznym bóstwem zboża. W Japonii B. czczona jest przede wszystkim w jej głównej świątyni – Itsukushima-jinja, położonej na wyspie Miyajima w pobliżu Hiroshimy, ale także w świątyni Enoshima-jinja na wyspie Enoshima koło Kamakury i innych.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *