Starorzymska bogini wojny, uważana za żonę lub siostrę Marsa. Początkowo stanowiła dość nieokreśloną personifikację (bellum to po łacinie „wojna”), ale z czasem utożsamiono ją z greckim odpowiednikiem – boginią wojny Enyo. W połowie V w. p.n.e. wzniesiono B. świątynię w Rzymie, przed którą wykonywano ceremonie związane z wypowiedzeniem wojny: przewodniczący kapłańskiego kolegium fecjałów wrzucał dzidę na działkę symbolizującą ziemię wroga. W świątyni B. na Polu Marsowym senat odbywał swoje zebrania, przyjmował posłów zagranicznych oraz wodzów zwycięskich wypraw wojennych. W I w. p.n.e. B. została utożsamiona z kapadocką boginią Ma (czczoną w Komanie), której kult miał charakter orgias- tyczny. Odtąd kultem Ma-Bellony zajmowało się przyodziane w czarne szaty kolegium kapłańskie bellonari lub fanatici. Podobnie jak kapłani innych kultów anatolijskich, stosowali oni samookaleczenia, polewali się krwią (na znak pokuty) oraz spijali ją nawzajem.

BELZEBUB (hebr. Ba’al Zebub – „Pan Much”), Belzebub

Bóg Akkaronu, do którego wyroczni zwrócił się król Izraela Ochojasz (2 Kri 1, 1-16) w chorobie. Uważa się B. za lokalną odmianę kananejskiego Baala, władcę much roznoszących chorobę. W literaturze intertestamentarnej i w NT B. uchodzi za władcę złych duchów. W Septuagincie i w greckim NT wyraz ten ma formę Beelzebul, co odpowiada epitetowi Baala w tekstach ugaryckich: Zebul Ba‘l Ars „Książę Pan Ziemi”. Nasuwało to przypuszczenie, że forma B. jest szyderczym zniekształceniem tego tytułu. Jednakże analogiczny epitet greckiego Zeusa – „Łowca Much” (Zeus Apomyios, theos myiagros) wskazuje, że nie musi tu chodzić o celowe zniekształcenie.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *