W mit. Germanów pn. umiłowany syn Odyna i Frigg, mąż Nanny, kochany przez wszystkie istoty, wzór wszelkich cnót i ideał urody (o niezwykle jasnej cerze, włosach rzęsach; tylko jeden bóg, – Njord, miał piękniejsze stopy). B. uważano za śmiałego przeciwnika bezprawia, ale o jego czynach nic nie wiadomo. Najobszerniejsze relacje dotyczą śmierci B. Gdy zaczęły go trapić złowróżbne sny, Wegtam, tj. Odyn, zbudził z martwych jasnowidzącą olbrzymkę, aby wywiedzieć się o przyszłość syna; wg przepowiedni tejże, B. miał zginąć z ręki brata, niewidomego Hoda. Zaniepokojona Frigg odebrała od wszystkich istot i rzeczy przysięgę, że nie uczynią B. żadnej krzywdy, zlekceważyła tylko jemiołę. Wykorzystał to Loki; namówił Hóda, wcisnąwszy mu do ręki jemiołę, by rzucił nią w B. dla zabawy, i tym samym uczynił ze ślepca mimowolnego bratobójcę. Wg innej wersji, Hod, rywalizując z B. o względy Nanny, zabił brata mieczem Mimingiem albo Misteleinnem, tj. „Jemiołą”. B. sprawiono wspaniały pogrzeb. Wali (1) pomścił go wkrótce, a Nanna zmarła z rozpaczy. Hermod, wysłany do podziemnej krainy śmierci, zdołał wyjednać u Hel przyrzeczenie, że bogini podziemia uwolni B., jeśli zapłacze po nim wszystko, co żywe martwe. W powszechnej żałobie nie wziął udziału tylko Loki pod postacią olbrzymki Thókk, dlatego B. musiał pozostać w podziemiu aż do ragnaroku, „zmierzchu bogów”. Gdy nastąpi koniec świata a śmierć B. była początkiem końca – najlepszy i najpiękniejszy z bogów powróci, by wraz z Hódem panować w nowym świecie.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *