Epitet kananejskiego boga burzy, deszczu i urodzaju, Hadada. Najwcześniejsze wzmianki o nim pochodzą z Ebli w pn. Syrii z drugiej poł. III tysiącl. p.n.e., a następnie z Egiptu (zaklęcia z ok. 1800 r. p.n.e.). Najobszerniej o B. mówią poematy mitologiczne z Ugartit na pn. wybrzeżu Syrii, spisane w XIV w. p.n.e. Najczęściej B. jest w nich nazywany synem Dagana, ale parę razy za jego ojca uchodzi też bóg El. Może to być wskazówką, że B. wtargnął do panteonu ugaryc- kiego dopiero w późniejszym okresie i usunął w cień starego boga Ela. Przodującą rolę B. w Ugarit podkreślają tytuły „Władca” (ugar. Alijari) oraz „Książę Pan Ziemi” (ugar. Zebul Ba‘l Ars). Większość tych wspomnianych poematów mitologicznych mówi o walce B. o zdobycie utrzymanie władzy. Pierwszy z cyklu tych mitów traktuje o walce B. z – Jamem, personifikacją morza. B. pokonuje go za pomocą 2 maczug o magicznej mocy, wykonanych przez boga-rzemieślnika Koszara, pochodzącego z Kaftor (Krety). Dla utwierdzenia tego zwycięstwa zabiega u Ela o zgodę na budowę pałacu na górze Sapon, leżącej na pn. od Ugarit. Zgodę tę wyjednuje mu bogini Anat za pośrednictwem Aszirat, małżonki Ela. Charakter B. jako boga deszczu urodzaju uwypukla mit o jego walce z bogiem podziemi, Motem.
musi zejść do podziemi, zabierając ze sobą chmury, wiatr i deszcz. Anat przy pomocy bogini słońca Szapasz, niestrudzenie szukając B., dopada i zabija Mota. Pora suszy, której uosobieniem jest Mot, zbliża się ku końcowi i B. ożywa. Jest też w tym cyklu opowieść o bezpośredniej walce między B. a Motem, przyrównywanej do walki dzikich byków albo węży. Mit ten wiąże się z następstwem pór roku. W I tysiącl. p.n.e. kult B. rozpowszechniony był na wsch. wybrzeżu Morza Śródziemnego, gdzie w różnych ośrodkach czczono lokalne odmiany tego boga. W okresie grecko-rzymskim B. identyfikowany był z -+ Zeusem lub Jowiszem.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *