Ośmiu nieśmiertelnych taoizmu, którzy metodami magii, medytacji i alchemii osiągnęli doskonałą harmonię z uniwersalnym porządkiem wszechświata dao. Długie życie obejmujące nieskończoną liczbę cykli i transformacji jest, wg taoistów, naturalną i logiczną konsekwencją współgrania człowieka i kosmosu. Praktykowano rodzaje technik: weidan (zewnętrzny eliksir) i neidan (wewnętrzny eliksir). Pierwsze związane były z magią i alchemią i polegały na takim preparowaniu różnych związków chemicznych, by oczyścić je do stanu tzw. złotej pigułki nieśmiertelności. Metody drugiego rodzaju związane były bardziej z nurtem mistycznym i technikami medytacyjnymi. Oczyszczona jedność ciała i duszy mogła dalej egzystować zarówno na ziemi, jak i w niebie, ponieważ oba te aspekty natury nie są w chińskiej religii ostro od siebie oddzielone. Nieśmiertelni to postaci w zasadzie legendarne, których dzieje są przedstawiane we wszystkich rodzajach sztuk i obrazują popularne wyobrażenie człowieka doskonałego. Do umiejętności nieśmiertelnych należało: unoszenie się na wietrze, zamieszkiwanie w nieskończoności, podróżowanie do morskich głębin i ku najwyższym przestworzom, współkreowanie, wraz z niebem i ziemią, transformacji kosmosu, panowanie nad zjawiskami atmosferycznymi i dzikimi zwierzętami, i to zarówno realnymi, jak i mitycznymi, jak opierzony wąż czy smoki. Byli nieśmiertelni mistrzami bogów, duchów demonów, które im służyły, potrafili oddzielać się od swoich form zewnętrznych i zmieniać swą postać. Potrafili płonąć bez spalania się przechodzić przez wodę bez zamoczenia się, potrafili przebywać w zamarzającej wodzie w zimie i nie pocić się w upalne lato. Do najbardziej znanych herosów tego typu należą: Li z Kijem, Lu Dongbin, Han Xiangzi, Zhang Guolao, – Li Zhu, Zhang Sanfeng.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *