Imię bohatera staro- babilońskiej wersji opowieści o potopie. Wg tego eposu, A. był pobożnym królem. Za posłuszeństwo wobec bogów ulitował się nad nim bóg Ea i ostrzegał go o kolejnych klęskach, jakie bogowie zsyłali dla zagłady ludzkości. Mówiąc do trzcinowej ściany – dla zachowania pozorów tajemnicy – ostrzegł go również o potopie i pouczył, jak ma zbudować statek i uchronić na nim część żywych istot. Potop trwał 7 dni i 7 nocy. Jaki był jego dalszy przebieg, nie wiadomo, bo brak jest zakończenia. Przydomek A. nosił również Adapa, Etana i Utanapisztim.

ATTIS

Bóg czczony w starożytnej Frygii (pn.-zach. część Azji Mniejszej). Był pasterzem i kochankiem wielkiej bogini anatolijskiej Kybele, czczonej zwłaszcza w Pessinus (nad rzeką Sangarios). Ponieważ ją zdradził i zamierzał poślubić piękną – nimfę, bogini zesłała na A. szał, w wyniku którego dokonał na sobie kastracji i zmarł. Jednak co pół roku powracał na ziemię, stając się symbolem odradzającej się na wiosnę przyrody. Czczono go jako boga wiosny i roślinności. Z Frygii kult A. przedostał się do Pergamonu, a stamtąd rozpowszechnił się w całym świecie helleńskim. Od 204 r. p.n.e., wraz z kultem Kybele, został sprowadzony także do Rzymu. Kult A. miał charakter orgiastyczny, a jego organizacją zajmowali się kapłani-kastraci.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *