W mit. Germanów pn. bohater mający swój pierwowzór w królu Hunów Attyli (434-453), syn Budlego, brat Brunhildy, mąż Gudrun, władca krwawy i podstępny. Żądny złota zgotował okrutną śmierć swym szwagrom, Gunnarowi i Hogniemu (1), ale i jemu przeklęty przez Andwariego skarb przyniósł zgubę; zamordowani zostali pomszczeni przez Gudrun i syna Hógniego (1). Południowoger- mański odpowiednik A., Etzel, to łagodny władca potężnego państwa, związany tylko pośrednio z zemstą Krymhildy, tj. Gudrun. ATON (eg. Itn – „Tarcza Słoneczna”) – w starożytnym Egipcie efemeryczne bóstwo o charakterze monoteistycznym wprowadzone przez schyłkowego króla XVIII dynastii: Totmesa IV. Wprawdzie nazwa A. występuje z determinatywem „bóg” gdzieniegdzie w tekstach Starego Państwa, lecz nigdy samodzielnie: jest tylko oboczną formą Atuma lub Re-Harachte. Znaczenie A. gwałtownie wzrosło za panowania następcy Totmesa IV – Amenhotepa III, dzięki jego żonie Teje i młodemu kapłanowi Ai. Następny władca – Amen- hotep IV (Echnaton) dokonał zasadniczej reformy religijnej, czyniąc z A. jedyne i wyłączne bóstwo o charakterze uniwersalnym i pacyfistycznym. A. był wyobrażany jedynie w postaci tarczy słonecznej, której promienie zakończone były dłońmi trzymającymi krzyż życia anch. Oddawano mu cześć w świątyniach pozbawionych dachu. Największą ze świątyń wzniósł dla niego Echnaton w nowo założonym mieście – Achet Aton (Amarna). Jako efemeryczny bóg o charakterze monoteistycznym A. nie posiada rodziny ani nie odgrywa żadnej roli w mit. starożytnego Egiptu. Egiptologów i biblistów interesują przede wszystkim ewentualne związki kultu A. z początkami monoteizmu hebrajskiego. Zwraca się uwagę na dziwną zbieżność „Wielkiego Hymnu do A.” z Psalmem 104 i wyjątkową bliskość czasową wystąpienia Echnatona i Mojżesza (XIV w. p.n.e).

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *