Pomniejszy ugarycki bóg źródeł, pretendujący bezskutecznie do tronu opuszczonego okresowo przez Baala, boga deszczu, zstępującego do podziemi. A. musiał przyznać, że tron był dla niego za duży, a ponadto nie miał on żony, inaczej niż inni bogowie. Rywalizował również A. z bogiem morza Jamem, ale nie zdołał mu przeszkodzić w budowie pałacu. W napisach Asarhaddona (680-669 r. p.n.e.) Atarsamain (A. niebios) wymieniony jest wśród bóstw Arabii, których posągi zagrabione przez jego ojca on zwrócił. W przedmuzułmańskiej Arabii pd. A. jest bogiem studni i skąpego na obszarach pustynnych deszczu. Stąd odgrywał tam rolę głównego bóstwa. W pn. Arabii z imieniem A. związane było nawadnianie za pomocą kanałów.

ASZTAWIDAD, Ordibeheszt (aw. Astovidatu)

Stary irański demon śmierci. ASZUR (asyr. Aszszur) – pierw, bóg lokalny, opiekun miasta Aszur, w następstwie ekspansji politycznej Asyrii staje się głównym bogiem panteonu asyryjskiego. Analogicznie jak Marduk w Babilonii, przejmuje prerogatywy Enlila, a także jego żonę, Ninlil. Tak samo (począwszy od XIII w. p.n.e.) nazywany był „Ojcem Bogów”, „Wielką Górą”, „Panem Wszystkich Bogów”. Później stosowano do imię Anszar, które w eposie Emma elisz. oznacza ojca boga Ana. W asyryjskiej wersji tegoż poematu A. zajmuje miejsce Marduka. Żoną jego jest Isztar z miasta Aszur albo Niniwy, córką zaś bogini Szerua. A. jest bogiem wojny. Z jego rozkazu królowie asyryjscy podejmowali co roku wyprawy wojenne. Symbolem A. była uskrzydlona tarcza słoneczna. Przedstawiano go jako wojownika z tukiem na uskrzydlonym lwie z głową byka, na tle uskrzydlonej tarczy słonecznej. Kult A. narzucany podbitym ludom wykroczył daleko poza Asyrię. Jego ośrodkami były kolejne stolice: Aszur, Kałach i Niniwa. W Aszur jego świątynia zwana była Ehursag(gal)kurkurra (sumer. „Dom Góry Ziemi”) albo Eszarra. A. nie figuruje na babilońskich listach bogów.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *