Imię wywodzi się od planety Wenus) – w mit. ormiańskiej bogini cielesnej, zmysłowej miłości
wody. Przypuszcza się, że pierwotnie A. i Anahit były dwoma imionami tej samej bogini, po czym ich kult się rozdzielił na kult różnych bogiń. A. była ukochaną Wahagna. Wyobrażano ją sobie jako niezwykle urodziwą dziewczynę, która każdej nocy kąpała się w kamienistym wąwozie Eufratu w okolicy miejscowości Gurgura („Łoskot”). Żeby oglądać nagą boginię, młodzieńcy zapalali ognie na górze Dagonac. A., kryjąc się przed wzrokiem ciekawskich, pokrywała całą dolinę mgłą. Wedle innych mit. (prawdopodobnie już pod chrześcijańskim wpływem), A. uważana była za córkę Ksisutra (- Noe) urodzoną po potopie. Po jego śmierci wybuchła wojna o władzę nad wszechświatem pomiędzy jego synami Erwanem, Tytanem i Japetosem. A. namawiała ich, aby zaprzestali waśni, w rezultacie Tytan i Japetos zgodzili się uznać zwierzchność Erwana pod warunkiem, że wszyscy jego męscy potomkowie będą zabici, aby nie panowali nad nimi. Po uśmierceniu 2 synów Erwana A. razem z jego żonami ratuje pozostałych, wysyłając ich na zachód w góry. W epoce hellenistycznej A. była utożsamiana z Afrodytą. Wg ormiańskiego kalendarza, w środku lata (na przełomie starego i nowego roku) obchodzono święto wardawar (od warci – „róża” lub „woda”). Przynoszono wówczas A. w darze róże, wypuszczano gołębie i uczestnicy obrzędu polewali się nawzajem wodą.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *