Egipskie bóstwo sepulkralne, patron balsamiarzy, opiekun cmentarzy, psiogłowy strażnik grobów. Pierwsze inskrypcje mówiące o A. to inskrypcje ofiarnicze z czasów Starego Państwa. W mit. A. jest nieprawym synem Ozyrysa z jego związku z boginią Neftydą. Po zabójstwie Ozyrysa pomaga Izydzie w ponownym złożeniu i ożywieniu jego zwłok, co czyni go prekursorem mumifikacji. Kiedy Ozyrys staje się władcą świata podziemnego, A. towarzyszy mu, a w Sali Sądu staje się nadzorcą ważenia serc umarłych. Świętym zwierzęciem A. był pies, a ośrodkiem kultu – Kynopolis (eg. Hordi). Niewątpliwie związany także z – Batą.

ANUJSZ (orm. „Matka Wiszapów”)

W mit. ormiańskiej pierwsza żona – Ażdahaka, którą król Tigran po wygranej bitwie wziął razem z dużą liczbą jeńców do niewoli i sprowadził do Armenii. ANUKIS (eg. ‘nkk – „Katarakta”) – egipska bogini akwatyczna. ANUNAKI, Anunnaki (sumer. „Ziemia Władcy”) – w mit. sume- ryjskiej grupa wielkich bogów, którzy narodzili się za sprawą boga Ana ( An) na początku formowania się świata. Nazwa ta obejmowała bóstwa ziemskie, podziemne i niebiańskie. Pod taką wspólną nazwą figurują też często bóstwa lokalne, np. A. Eridu, A. Lagasz. W tekstach starobabilońskich za siedzibę A. uchodzi Nip- pur. W tekstach z okresu III dynastii Ur (ok. 2000 r. p.n.e.) za ich ojca uchodzi An, w późniejszych ich stworzenie przypisuje się Mar- dukowi. Najczęściej podaje się liczbę 50 A. W tekstach o – Inanie i – Dumuzim A. są sędziami świata podziemnego.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *