W mit. luwijskiej bóstwa opiekuńcze identyfikowane później z hetyckimi Innarawantes.
ANSZAR (bab.) – w mit. babilońskiej imię boga nieba Anu ( An) odnoszone później do boga Księżyca Nanny. W poemacie Enuma elisz (druga poł. II tysiącl. p.n.e.) A. jest ojcem Anu, którego matką jest Kiszar. W kulcie bóstwo to nie występuje. W I tysiącl. p.n.e. imię A. odnoszono do Aszura, który w asyryjskiej wersji eposu Enuma elisz zajął miejsce – Marduka, jako główny bóg Asyrii.
ANTYCHRYST (gr. antichristos – „przeciwnik Chrystusa”) w chrześcijaństwie mityczny przeciwnik boga, który uaktywni się szczególnie przed końcem dziejów. Tradycja chrześcijańska uważa, że podaje się on często za samego Chrystusa i otaczany jest wielkim szacunkiem świata, ale zdemaskowany zostanie ostatecznie pokonany. Teologia współczesna mówi o nim jako o personifikacji sił wrogich Bogu, które pojawiają się w historii świata. Często utożsamiano A. z różnymi postaciami historycznymi, które prześladowały chrześcijan, np. z Neronem.

ANTYGONA (gr. Antigone)

W mit. greckiej córka króla Teb Edypa, którą spłodził w kazirodczym związku z własną matką, Jokastą. W czasie wojny „siedmiu przeciw Tebom” zginęli jej dwaj bracia, Eteokles i Polinejkes. Pierwszy – broniąc miasta, a drugi atakując. Ówczesny król Teb, Kreon (wuj A. i jej braci), polecił pochować tylko Eteoklesa. Wówczas A., uważając chowanie zmarłych za święty obowiązek, wbrew rozkazowi Kreona sprawiła też pogrzeb Polinejkesowi. Skazana przez Kreona na śmierć głodową popełniła samobójstwo.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *