Kananejska bogini miłości, płodności, krwawej walki i łowów. Kult A. występuje już u Amorytów w III tysiącl. p.n.e. Wspominają o niej teksty z Mari z XVIII w. p.n.e. Najobszerniej mówią o A. mitologiczne poematy z Ugarit z XIV w. p.n.e. W tekstach tych A. przedstawiona jest jako siostra boga Baala (syna Daga- na), chociaż równocześnie jest ona córką Ela. Nazywana jest Dziewicą, mimo że współżyje z Baalem, dając mu młodego byczka jako potomka. Poemat o Baalu i A. przedstawia ją jako okrutną wojowniczkę, upajającą się krwawą rzezią przeciwników Baala. Ten posyła A. korale, by skłonić ją do zaniechania dalszego rozlewu krwi. Zaproszona przez Baala A. wysłuchuje jego żalów, a potem udaje się do boga Ela i groźbami wymusza od niego zgodę na budowę pałacu dla Baala. Poemat o budowie tego pałacu pokazuje, jakimi sposobami A. zjednała w tej sprawie wstawiennictwo u Ela ze strony jego małżonki, Aszirat. Poemat o walce Baala z Motem, bogiem śmierci, mówi, jak A. odprawia żałobę po zniknięciu Baala, pochłoniętego przez Mota, jak wraz z boginią słońca Szapasz szuka i odnajduje Baala i przywraca go do życia. W legendzie o -+ Danielu i jego synu Aąhacie A. zapragnęła łuku, jaki ten ostatni otrzymał od boga-rzemieślnika z Kaftor (Krety), Koszara. Kiedy Aqhat jej odmówił, A. zamieniła się w jednego z drapieżnych ptaków i, posługując się swym żołnierzem Jatpanem jako bronią, zabiła Aąhata. A. wraz z Astarte weszła do egipskiego panteonu w czasach Rammessydów (XIX dynastia). Czczona jako patronka wojny i strażniczka osoby króla, uważana była za córkę – Ra i małżonkę Seta. Ośrodkiem jej kultu w Egipcie było Tanis. O kulcie A. na terenie Palestyny świadczą nazwy 3 miejscowości: Anatot, Bet Anat i Bet Anot, oraz określenie sędziego Szamgara jako syna Anata. Aramejskie listy z Elefantyny z V w. p.n.e. wśród bóstw czczonych przez tamtejszą żydowską kolonię wojskową wymieniają A. Betel i A. Jahu. Uwzględniając aramejskie znaczenie ’anat („znak, opatrzność”), chodzi tu raczej o hipostazy – Jahwe – Znak Domu Boga oraz Znak Jahwe – a nie o boginię A. jako małżonkę Jahwe. Fenicko-grecka inskrypcja z Cypru w. p.n.e. pozwala zidentyfikować A. z Ateną. Teksty ugaryckie przedstawiają A. jako uskrzydloną boginię. W ikonografii płodność A. symbolizuje towarzyszący jej gołąb lub wąż, a wojowniczość – lew. ANCHIZES (gr. Anchises) – w mit. greckiej i rzymskiej Trojań- czyk, syn Kapysa i Temiste. Zakochała się w nim Afrodyta i urodziła mu syna Eneasza. A. przeżył upadek Troi i zmarł gdzieś podczas tułaczki, towarzysząc Eneaszowi.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *