Bóg nieba, wyliczany na naczelnym miejscu panteonu sumeryjskiego, począwszy od ok. poł.
tys. p.n.e., a potem panteonu babilońsko-asyryjskiego. W babilońskim eposie Enuma elisz bóg A. jest przedstawiony jako syn Ansza- ra i Kiszar. Jako ojciec bogów zamieszkuje niebiosa. Wg eposu Gilgamesz i Enkidu w świecie podziemnym, za jego sprawą narodziły się Anunaki. Małżonką jego była Urasz (sumer. „Ziemia”), utożsamiana później z Ki. W panteonie babilońsko-asyryjskim żeńskim odpowiednikiem boga A. jest Antu, wyparta później przez Isztar, która jednak wcześniej w Uruk uchodziła za córkę A. Pierworodnym synem A. był Enlil, który wnet faktycznie przejął jego funkcje. Do potomstwa A. zaliczali się też bogowie burzy – Iszkur ( Adad), – Martu, boginie Inana, Isztar, Baba, Gatumdug, – Nisaba (i Nidaba). Miejscem jego kultu byl przede wszystkim zespół świątyń Eana (sumer. „Dom Nieba”) w Uruk, a później Aszur. Jemu Enlilowi poświęcony był pierwszy miesiąc roku, nisan (marzec- -kwiecień) i pierwszy dzień miesiąca. Świętą jego liczbą było 60, a byk świętym zwierzęciem. Stąd w okresie Kasytów (druga poł. II tysiącl. p.n.e.) symbolizowała go tiara z rogami położona na tronie.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *