Bóstwo pochodzenia sumeryjsko-akadyjskiego. W teogonii hurycko-hetyckiej pierwszy władca nieba, panujący 9 lat. W ostatnim roku przeciwko A. wystąpił Anu, który zrazu mu służył, a którego z kolei też po 9 latach zdetronizował Kumarbi, pokonany ostatecznie przez Teszuba. Po przegranej walce z Anu A. odszedł do świata podziemnego.
ALBE, Alba – heros kulturowy Ketów (Syberia), pierwszy człowiek i pierwszy szaman. Utorował drogę Jenisejowi, wzdłuż którego ścigał Chośadam. Dosiadłszy renifera, wjechał na niebo, gdzie jego
wierzchowiec zmienił się w gwiazdozbiór Oriona. Sam zaś odszedł na zachód, by w postaci kamienia oczekiwać końca świata, lub zmienił się w otoczony czcią grzbiet skalny na wschodnim brzegu Jeniseju. Por. Main.

ALBERYK (śwn. Alb[e]rich)

W mit. Germanów pd. karzeł, król elfów. Wg Pieśni o Nibelungach, niemieckiego eposu z XII / XIII w., A. był strażnikiem zdobytego przez Zygfryda (zob. – Sigurd) skarbu Nibelungów aż do śmierci wielkiego bohatera. W średniowiecznej literaturze francuskiej A. stał się Auberonem, a następnie w literaturze angielskiej Oberonem. ALF (sisl. Alfr – „Elf”) – w mit. Germanów pn. imię A. nosi wiele postaci, m.in.: 1. syn duńskiego króla Hjalpreka, który udzielił schronienia – Hjordis, wdowie po Sigmundzie, a następnie ożenił się z nią, 2. syn Hundinga, zabity przez Helgiego (2), 3. syn Hrodmara; zabił Helgiego (1).

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *