Jedno z egipskich bóstw personifikujących ziemię ( Geb), wyobrażane jako szmat ziemi, z którego na krańcach wyrastają głowy lwów lub ludzi. Jedna z nich skierowana jest ku wschodowi, druga zaś ku zachodowi. Obie głowy kryją w sobie wejście i wyjście do świata podziemnego, do którego udaje się na noc barka słoneczna. Dlatego A. uchodzi za stróża tych wejść i odźwiernego wpuszczającego i wypuszczającego dusze zmarłych do i z zaświatów.

AKKRUVA

W mit. lapońskiej bogini akwatyczna w postaci kobiety z rybim ogonem. Mogła zapewnić obfity połów. Odpowiadające jej bóstwo męskie to Tias-olmai. ALABANDUS – heros karyjski, założyciel miasta Alabanda. Mieszkańcy tego miasta oddawali mu cześć boską. ALAHATALA, Lahatala (malaj. Allah ta’ala – „Najwyższy Bóg”) u ludów wsch. Indonezji najwyższa istota łącząca cechy głównego bóstwa pierwotnych religii Indonezji i – Allaha. Twórca ziemi i ludzi, przedstawiany jako potężny mężczyzna, otoczony blaskiem, na szczycie dziewięciopiętrowej Góry Kosmicznej Ocha. Wszechmocny i wszechwiedzący, jego mowa to grzmot, mlaśnięcie – piorun, deszcz pada na jego rozkaz. Ze swej śliny stworzył Ziemię i osadził na niej ludzi. Dysponuje ich duszami, określa długość życia i losy człowieka.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *