Indyjski bóg ognia, zwany „zjadaczem ciał”, obok – Waju (lub Indry) i – Surji, pierwszy z trójcy bogów okresu wedyjskiego. Związany z ziemią. Jest kapłanem bogów, pośrednikiem między bogami i ludźmi oraz świadkiem ich czynów, opiekunem domostw. W mit. uznawany był za syna mędrca Angirasa lub za syna boga – Brahmy. Chociaż jest wiele jego wyobrażeń, zwykło się go przedstawiać jako odzianego w czarne szaty mężczyznę z 4 rękoma, trzymającego płonący klejnot. Podróżuje w powozie zaprzęgniętym w czerwone konie, którego koła stanowi 7 wiatrów. Nieraz jedzie na oklep na ognistym baranie, dlatego jedno z jego imion brzmi Czhaga- ratka („Jeżdżący na Baranie”). Oddaje mu się cześć zarówno w kulcie publicznym, jak i – szczególnie obecnie – domowym.
AH PUCH –

 

W rei. Majów bóg śmierci, przywódca bóstw podziemia, zwany także Yum Cimil („Pan Śmierci”). Uosabiał zło i zniszczenie; niszczył m.in. rośliny pielęgnowane przez – Chaka. Przedstawiano go z dzwoneczkami przywiązanymi do włosów, rąk i nóg, z czaszką zamiast głowy oraz z odsłoniętymi żebrami i kręgosłupem, a także z czarnymi plamami na ciele oznaczającymi gnicie.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *