Bóstwo pochodzenia fenickiego lub syryjskiego (sem. adon – „pan”). A. miał być synem króla Asyrii Tejasa (lub króla Byblos, Fojniksa) i jego córki, Smyrny, albo też synem króla Cypru Kinyrasa i jego córki, Myrry. W każdej z tych wersji ojciec popełnia kazirodztwo w sposób nieświadomy. Kiedy sprawa wychodzi na jaw, ojciec postanawia ciężarną córkę zabić. Smyrna (lub Myrra) oddaje się pod opiekę bogów, którzy zamieniają ją w drzewo mirry. Po 9 miesiącach kora drzewa pęka i z pnia wychodzi piękne dziecko, A.  Afrodyta i Persefona ( Kora) zakochały się w nim i chciały go wziąć pod opiekę. Spór rozstrzygnął – Zeus (lub nimfa Kalliope): A. miał przebywać jedną trzecią roku z Afrodytą, jedną trzecią – z Persefoną, a jedną trzecią – gdzie zechce. A. był znakomitym myśliwym. Zagniewana na niego  Artemida nasłała dzika, który podczas polowania w górach Liban śmiertelnie zranił A. Na prośbę Afrodyty Zeus wyraził zgodę, aby A. spędzał z nią wiosnę i lato na ziemi, ale jesienią musiał powracać do świata zmarłych. Był więc, podobnie jak Persefona, symbolem zamierającej i odradzającej się roślinności. Zarówno A., jak i mity z nim związane są pochodzenia bliskowschodniego (w mit. fenickiej A. był kochankiem Astarte), ale szybko bóg ten został zaadoptowany do rei. greckiej. Afrodyta ustanowiła na jego cześć żałobne święto, obchodzone przez kobiety na wiosnę. W naczyniach lub skrzynkach sadzano nasiona, które zraszano ciepłą wodą, aby szybko rosły. Były to tzw. ogródki Adonisa. Ku czci A. odbywały się latem w Grecji dwudniowe święta (adonie), obchodzone głównie przez kobiety. Odtwarzano wówczas jego stosunek seksualny z Afrodytą oraz śpiewano pieśni żałobne wzywające A. do powrotu na ziemię w następnym roku. A. czczony był w Syrii, Fenicji, Egipcie, Anatolii, Grecji i Rzymie. Jego kult często przybierał charakter orgiastyczny.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *