Jedna z pary istot najwyższych Arapeszów (Nowa Gwinea). Główne bóstwo żeńskie, prawzór kobiecości, pramatka ludzkości. Jest też herosem kulturowym oraz postacią dema. Zmieniona w kazuara rozkazała się zabić, a z jej kości wyrosły rośliny jadalne. Odtąd w postaci kazuara pożera młodych mężczyzn w czasie inicjacji. Jej łono jest otchłanią piekieł. Księżyc jest jej okiem.
AD – legendarne starożytne plemię arabskie, opisywane w Koranie jako żyjące po epoce Noego. Za nieposłuszeństwo wobec proroków zostało ukarane. Asyryjski bóg błyskawic, piorunów, burzy i wiatru i deszczu. Pisany tym samym ideogramem (IM „wiatr”), co sumeryjski Iszkur, znany z Szuruppak (dziś Fara) z list bogów z XXVI w. p.n.e. Pochodził prawdopodobnie z Syrii. Ojcem A. był bóg nieba Anu ( An), małżonką bogini Szala. A. jest personifikacją zarówno katastrofalnych powodzi, jak i życiodajnego deszczu. Według eposu Atrachasis, gdy A. wstrzyma deszcz, następuje susza i głód. Według eposu Gilgamesz, potop spowodowały deszcze z chmur, w których A. porykuje. Stąd jego symbolicznym zwierzęciem był byk. Wespół z – Szamaszem patronował przepowiedniom. W I tys. p.n.e. pozostał już tylko „panem widzenia”. Wyobrażano go sobie jako stojącego na byku, z wiązką piorunów w ręku. Miejscami jego kultu były: Enegi koło Ur, Murum, Babilon, Aszur, gdzie miał wspólną z Anu świątynię, oraz Aleppo. Analogicznymi bogami byli zach. semicki Baal-Hadad (- Baal, – Hadad) i hetycki Teszub, których imiona pisano tym samym ideogra- mem IM.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *