Weschatologii mandejskiej postać niebiańska. A. waży dusze po śmierci na swej wadze, porównując je z duszą Seta ( Szitila), najczystszą z wszystkich dusz ludzkich. ABEL (hebr. hebel – „nikłe tchnienie”; akad. aplu – „syn, dziedzic”) – postać biblijna, syn Adama i Ewy. Wg Rdz 4, 1-16, A. był pasterzem i składał pierwociny trzody na ofiarę dla – Jahwe, a jego starszy brat – Kain był rolnikiem i składał płody rolne. Ofiara A. została przyjęta, a Kaina nie. Wiedziony zawiścią Kain zabił A. i z tego powodu dręczyły go wyrzuty sumienia. NT przedstawia A. jako pierwszego męczennika za wierność Bogu, a jego niewinną śmierć jako zapowiedź zbawczej śmierci Chrystusa. Postać A. znalazła też szeroki oddźwięk w literaturze apokryficznej i patrystycznej. W świetle nowych odkryć próbuje się zestawić opowiadanie o Kainie i A. z utworami sumeryjskimi odzwierciedlającymi rywalizację między cywilizacją pasterską a rolniczą.

Add Your Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *